Jesteś na:
Strona główna Repatriacja Pomoc dla repatriantów Podnoszenie kwalifikacji zawodowych

Podnoszenie kwalifikacji zawodowychdrukuj

Repatriant, który nie ma możliwości samodzielnego podjęcia pracy, może skorzystać z pomocy starosty w aktywizacji zawodowej na dwa sposoby:

  • poprzez ubieganie się o zwrot części kosztów podnoszenia kwalifikacji zawodowych, które sam poniósł, 
  • poprzez skorzystanie z form pomocy skierowanych do jego pracodawcy.

Pomoc ta może być świadczona w okresie 5 lat od dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego (czyli od dnia wjazdu do Polski na podstawie wizy repatriacyjnej). Jej podstawą jest zawarcie umowy pomiędzy starostą a repatriantem lub jego pracodawcą. W okresie obowiązywania tej umowy, repatriant nie jest objęty pomocą w aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych świadczoną przez urzędy pracy. Z pomocy w aktywizacji zawodowej skorzystać może tylko repatriant. Nie jest ona skierowana do członków jego rodziny, nie posiadających pochodzenia polskiego.

Pomoc skierowana bezpośrednio do repatrianta

Repatriant może wystąpić do starosty o zwrot połowy kosztów poniesionych przez siebie na naukę, kursy zawodowe czy uzyskanie odpowiednich świadectw, certyfikatów i tytułów kwalifikacyjnych, związanych z koniecznością ponoszenia osobnych opłat. Wysokość przyznanej kwoty i zasady jej wypłacania są określone w umowie zawieranej pomiędzy repatriantem a starostą. Taką umowę należy zawrzeć przed rozpoczęciem kursu (kursów) i poniesieniem jakichkolwiek opłat. Łączna wysokość przyznanej pomocy nie może przekraczać równowartości dwukrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w Polsce w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia umowy.

Umowa powinna także określać warunki, w których repatriant będzie musiał zwrócić wypłaconą pomoc (np. jeżeli bez wystarczającego uzasadnienia przerwie naukę lub jej w ogóle nie podejmie).

Pomoc ta może być świadczona w okresie 5 lat od dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego (czyli od dnia wjazdu do Polski na podstawie wizy repatriacyjnej) tylko jeden raz.

Pomoc skierowana do pracodawcy repatrianta

Starosta może wesprzeć aktywizację zawodową repatrianta także udzielając różnorodnej pomocy jego pracodawcy. Pomoc ta świadczona jest zawsze na podstawie umowy lub umów zawartych pomiędzy starostą a pracodawcą, a może mieć formę zwrotu części kosztów poniesionych przez pracodawcę na:

  1. utworzenie stanowiska pracy - pod warunkiem podpisania z repatriantem  umowy o pracę  na co najmniej 24 miesiące.
     
  2. przeszkolenie repatrianta, jeżeli nie posiada on kwalifikacji zawodowych lub posiada kwalifikacje, na które brak jest ofert na lokalnym rynku pracy. Przeszkolenie takie przeprowadza pracodawca lub na jego zlecenie instytucja szkoleniowa. Może ono polegać na przyuczeniu do zawodu lub przekwalifikowaniu, podniesieniu kwalifikacji zawodowych w ramach stosunku pracy, lub powierzeniu do wykonania (bez nawiązywania stosunku pracy, ale w siedzibie pracodawcy) zadań, umożliwiających nabycie praktycznych umiejętności i samodzielne wykonywanie pracy po szkoleniu. W tym ostatnim przypadku pracodawca jest zobowiązany do:
    - ubezpieczenia repatrianta od następstw nieszczęśliwych wypadków;
    - zapewnienia mu profilaktycznej ochrony zdrowia w zakresie przewidzianym dla pracowników – warunki ochrony zdrowia muszą być takie same, jakie pracodawca zapewnia pracownikowi, a które są adekwatne do wykonywanej pracy;
    - przeszkolenia go, na zasadach przewidzianych dla pracowników, w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów przeciwpożarowych i obowiązującego regulaminu;
    - przydzielenia mu odzieży i obuwia roboczego, środków ochrony indywidualnej oraz dodatków przewidzianych dla pracowników – odpowiednio do wykonywanej pracy.
    Przeszkolenie repatrianta powinno trwać nie dłużej niż 6 miesięcy, a w przypadkach uzasadnionych programem – nie dłużej niż 12 miesięcy. Pod warunkiem zawarcia z repatriantem  umowy o pracę na co najmniej 24 miesiące, pracodawca otrzymuje zwrot kosztów szkolenia w wysokości do trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia przez siebie odpowiedniej umowy ze starostą. Za koszty szkolenia uznaje się, oprócz jego bezpośrednich kosztów związanych z realizacją programu, także koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków, przejazdu i zakwaterowania, jeżeli odbywa się ono w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania repatrianta, a także koszt niezbędnych badań lekarskich i opłat za uzyskanie świadectwa lub tytułu kwalifikacyjnego.
     
  3. wynagrodzenie, nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne (czyli ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe  i chorobowe) z tytułu zatrudnienia repatrianta - pod warunkiem zawarcia z repatriantem umowy o pracę  naco najmniej 24 miesiące, starosta może zwracać pracodawcy te koszty przez okres do 12 miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy z repatriantem, do wysokości minimalnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę w pełnym wymiarze, obowiązującego w grudniu roku poprzedniego.

Każda z powyższych form aktywizacji zawodowej może być zastosowana tylko jeden raz. Łączna kwota zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na aktywizację zawodową we wszystkich formach nie może przekroczyć dwunastokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień zawarcia pierwszej z umów pomiędzy starostą a pracodawcą.

Starosta nie może zawrzeć umowy z pracodawcą, jeżeli ma on zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy lub Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, nie dotrzymał warunków innych umów z organami zatrudnienia, lub jeśli doradca zawodowy powiatowego urzędu pracy wydał negatywną opinię o predyspozycjach repatrianta do wykonywania pracy proponowanej mu przez pracodawcę (o opinię do urzędu pracy wystąpić może starosta przed zawarciem umowy z pracodawcą, wtedy repatriant jest o tym informowany).

Facebook